ترنبولون

ترنبولون نخستین بار در سال ۱۹۶۷ معرفی شد. این ترکیب یک استروئید آنابولیک بسیار قدرتمند و یک مشتق ۱۹-نور اصلاح‌شده از تستوسترون است که دارای فعالیت آنابولیک و آندروژنیک تقریباً پنج برابر قوی‌تر از تستوسترون می‌باشد. ترنبولون یکی از قدرتمندترین استروئیدهای آنابولیک تزریقی است که تاکنون به صورت تجاری تولید شده است.

این استروئید در میان ورزشکاران به دلیل توانایی در افزایش سختی عضلات، بهبود تفکیک عضلانی و افزایش قدرت خالص، بدون ایجاد احتباس آب و افزایش توده چربی، از محبوبیت بالایی برخوردار است. ترنبولون به عنوان یکی از گزینه‌های اصلی بدنسازان مسابقه‌ای شناخته می‌شود، اما در میان افرادی که به صورت تفریحی به دنبال بهبود فرم و ظاهر فیزیکی خود هستند نیز طرفداران زیادی دارد.

اما چه چیزی ترنبولون را تا این اندازه آنابولیک و قدرتمند می‌کند؟ عوامل مختلفی در این موضوع نقش دارند که یکی از مهم‌ترین آن‌ها، توانایی این ترکیب در افزایش راندمان استفاده از مواد مغذی است. به عبارت دیگر، ارزش غذایی هر گرم پروتئین، چربی و کربوهیدرات مصرفی افزایش یافته و بدن آن‌ها را با کارایی بیشتری جذب و استفاده می‌کند.

علاوه بر بهبود راندمان مواد مغذی، ترنبولون قادر است فعالیت‌های مهم و شناخته‌شده استروئیدهای آنابولیک را با شدت بیشتری تحریک کند؛ از جمله افزایش سرعت سنتز پروتئین و حفظ تعادل مثبت نیتروژن در بدن. سرعت سنتز پروتئین تعیین می‌کند که بدن با چه سرعتی قادر به ساخت عضلات جدید است و هرچه تعادل نیتروژن در وضعیت مطلوب‌تری قرار داشته باشد، میزان تولید پروتئین نیز بیشتر خواهد بود.

یکی دیگر از مزایای مهم ترنبولون، افزایش قابل توجه سطح هورمون بسیار آنابولیک IGF-1 (فاکتور رشد شبه انسولین) در بافت عضلانی است که می‌تواند تا حدود ۲۰۰ درصد افزایش یابد. همچنین این ترکیب نه تنها سطح IGF-1 را در عضلات بیش از دو برابر می‌کند، بلکه حساسیت سلول‌های ماهواره‌ای عضلانی را نسبت به IGF-1 و سایر فاکتورهای رشد نیز افزایش می‌دهد. علاوه بر این، میزان DNA موجود در هر سلول عضلانی نیز ممکن است به طور قابل توجهی افزایش پیدا کند.

از دیگر مزایای ترنبولون می‌توان به توانایی آن در افزایش چشمگیر تولید گلبول‌های قرمز اشاره کرد. گلبول‌های قرمز مسئول انتقال اکسیژن در جریان خون هستند و هرچه تعداد آن‌ها بیشتر باشد، اکسیژن‌رسانی به اندام‌ها و عضلات بهتر انجام می‌شود. این موضوع نقش مهمی در افزایش استقامت عضلانی ایفا می‌کند. علاوه بر این، ترنبولون باعث افزایش قابل توجه ذخیره و جایگزینی گلیکوژن و همچنین بهبود فرآیند ریکاوری می‌شود.

ترنبولون همچنین توانایی کاهش قابل توجه تولید هورمون‌های گلوکوکورتیکوئیدی با اثرات ضد آنابولیک و عضله‌سوز، به ویژه هورمون کورتیزول را دارد.

با این حال، اثرات قدرتمند ترنبولون تنها به افزایش حجم عضلانی محدود نمی‌شود. این استروئید بسیار قوی که از تستوسترون نیز قدرت بیشتری دارد، به طور مستقیم به گیرنده‌های آندروژنی متصل می‌شود و از این طریق فرآیند چربی‌سوزی را به صورت مستقیم تحریک می‌کند.

در کنار تمامی این مزایا، ترنبولون دارای عوارض جانبی بالقوه نیز می‌باشد. ترنبولون یک مشتق ۱۹-نور از تستوسترون است و از این نظر شباهت زیادی به ناندرولون دارد؛ به همین دلیل، در صورت نیاز باید از مهارکننده‌های پرولاکتین مانند کابرگولین استفاده شود.

احتیاط: استفاده از تاموکسیفن در طول دوره مصرف ترنبولون و همچنین در درمان پس از دوره (PCT) می‌تواند فعالیت پروژسترونی ترنبولون را افزایش دهد؛ بنابراین استفاده از آن توصیه نمی‌شود. برای درمان پس از دوره پس از مصرف تمامی مشتقات ۱۹-نور تستوسترون، استفاده از کلومید یا تورمیفن پیشنهاد می‌شود.