ترنبولون نخستین بار در سال ۱۹۶۷ معرفی شد. این ترکیب یک استروئید آنابولیک بسیار قدرتمند و یک مشتق ۱۹-نور اصلاح‌شده از تستوسترون است که دارای فعالیت آنابولیک و آندروژنیک پنج برابر قوی‌تر می‌باشد. ترنبولون یکی از قدرتمندترین استروئیدهای آنابولیک تزریقی است که تاکنون به صورت تجاری تولید شده است.

در میان ورزشکاران، این استروئید به دلیل توانایی آن در افزایش سختی عضلات، بهبود تفکیک عضلانی و افزایش قدرت خام، بدون ایجاد احتباس آب ناخواسته و افزایش توده چربی، ارزش بالایی دارد. این ترکیب به عنوان یکی از انتخاب‌های اصلی بدنسازان مسابقه‌ای شناخته می‌شود، اما در میان افرادی که صرفاً به دنبال بهبود فرم و ظاهر فیزیکی بدن خود هستند نیز محبوبیت زیادی دارد.

چه عواملی باعث شده‌اند ترنبولون تا این اندازه خاصیت آنابولیک داشته باشد؟ عوامل متعددی در این موضوع نقش دارند. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های آن، بدون شک توانایی افزایش بهره‌وری مواد مغذی در بدن است. به این معنا که ارزش غذایی هر گرم پروتئین، چربی و کربوهیدرات مصرفی افزایش پیدا می‌کند و این مواد با کارایی بیشتری جذب و مورد استفاده قرار می‌گیرند.

علاوه بر افزایش بهره‌وری مواد مغذی، ترنبولون می‌تواند فعالیت‌های معمول استروئیدهای آنابولیک را با قدرت بیشتری تحریک کند؛ از جمله افزایش سرعت سنتز پروتئین و حفظ تعادل مثبت نیتروژن. سنتز پروتئین مشخص می‌کند که بدن با چه سرعتی عضله‌سازی می‌کند و هرچه تعادل نیتروژن در سطح بالاتری قرار داشته باشد، میزان ساخت پروتئین نیز افزایش پیدا می‌کند.

یکی دیگر از مزایای مهم ترنبولون، افزایش قابل توجه سطح هورمون بسیار آنابولیک IGF-1 (فاکتور رشد شبه انسولین) در بافت عضلانی است که می‌تواند تا ۲۰۰ درصد افزایش یابد. همچنین باید توجه داشت که ترنبولون علاوه بر افزایش بیش از دو برابری سطح IGF-1 در عضلات، باعث افزایش حساسیت سلول‌های ماهواره‌ای عضله نسبت به IGF-1 و سایر فاکتورهای رشد نیز می‌شود. میزان DNA موجود در هر سلول عضلانی نیز ممکن است به شکل قابل توجهی افزایش پیدا کند.

یکی دیگر از مزایای ترنبولون، توانایی چشمگیر آن در افزایش تولید گلبول‌های قرمز خون است. گلبول‌های قرمز وظیفه انتقال اکسیژن در جریان خون را بر عهده دارند و افزایش تعداد آن‌ها باعث بهبود اکسیژن‌رسانی به اندام‌ها، از جمله عضلات، می‌شود که این موضوع برای توسعه استقامت عضلانی اهمیت زیادی دارد. علاوه بر این، ترنبولون باعث افزایش قابل توجه جایگزینی گلیکوژن و بهبود فرآیند ریکاوری می‌شود.

همچنین این ترکیب توانایی کاهش قابل توجه تولید هورمون‌های گلوکوکورتیکوئیدی ضد آنابولیک و عضله‌تخریب‌کننده، به ویژه کورتیزول، را دارد.

با این حال، اثرات قدرتمند ترنبولون در افزایش حجم تنها به این موارد محدود نمی‌شود. این استروئید قوی که قدرت آن از تستوسترون بیشتر است، به صورت مستقیم به گیرنده‌های آندروژن متصل شده و از این طریق فرآیند چربی‌سوزی را نیز تحریک می‌کند.

در کنار تمامی این مزایا، ترنبولون می‌تواند دارای عوارض جانبی نیز باشد. ترنبولون یک مشتق ۱۹-نور از تستوسترون است که شباهت زیادی به ناندرولون دارد؛ به همین دلیل، در صورت نیاز باید از مهارکننده‌های پرولاکتین مانند کابرگولین استفاده شود.

احتیاط: استفاده از تاموکسیفن در طول دوره ترنبولون و همچنین در دوره PCT (درمان پس از دوره) می‌تواند فعالیت پروژسترونی ترنبولون را افزایش دهد؛ بنابراین نباید از آن استفاده شود. برای PCT پس از مصرف تمامی مشتقات ۱۹-نور تستوسترون، استفاده از کلومید یا تورمیفن توصیه می‌شود.