استانوزولول (وینسترول)

استانوزولول که با نام وینسترول نیز شناخته می‌شود، یک مشتق ۱۷-آلفا-آلکیله‌شده از دی‌هیدروتستوسترون (DHT) است که با وجود خواص آندروژنی پایین، دارای اثرات آنابولیک بالایی می‌باشد. این دارو نخستین بار در سال ۱۹۶۲ توسط شرکت داروسازی آمریکایی Sterling-Winthrop Laboratories تولید شد و در زنان یائسه برای درمان پوکی استخوان مورد استفاده قرار گرفت. مصرف آن باعث افزایش تعداد لنفوسیت‌ها و سلول‌های CD8+ و در مقابل کاهش CD4+ و CD3+ می‌شد. این ویژگی احتمالاً می‌تواند در درمان برخی اختلالات خودایمنی مفید باشد. همچنین وینسترول در درمان آنژیوادم ارثی کاربرد دارد و بر برخی فرآیندهای ایمنی و ایمونولوژیکی بدن نیز تأثیر می‌گذارد.

امروزه استانوزولول در دو فرم خوراکی و تزریقی تولید و عرضه می‌شود. استانوزولول پس از متاندینون، دومین استروئید خوراکی پرمصرف محسوب می‌شود. قرص‌های استانوزولول در مقایسه با نوع تزریقی آن دارای نیمه عمر کوتاه‌تری بوده و حدود ۹ ساعت در بدن فعال باقی می‌مانند.

فرم تزریقی استانوزولول با بسیاری از استروئیدهای آنابولیک تزریقی تفاوت دارد، زیرا برخلاف محلول‌های روغنی مبتنی بر استر، به صورت سوسپانسیون آبی حاوی ذرات ریز استروئیدی تولید می‌شود. به همین دلیل، این محصول دارای فارماکوکینتیک غیرمعمولی است و از الگوی کلاسیک نیمه عمر پیروی نمی‌کند. در عوض، اثر آن به صورت پایدار و با کاهش تدریجی ادامه پیدا می‌کند و مدت زمان فعالیت آن احتمالاً حداقل یک هفته است. ذرات استانوزولول ممکن است برای مدت طولانی در محل تزریق باقی بمانند.

با این حال، آزمایشگاه‌های فارماکام موفق به تولید نسخه روغنی استانوزولول شده‌اند که قابلیت ترکیب با سایر روغن‌های تزریقی را دارد و مشکلات معمول سوسپانسیون‌های آبی را نیز ندارد. هر سه فرم این محصول از فراهمی زیستی مطلوبی برخوردار هستند.

اگرچه استانوزولول یک ترکیب مشتق‌شده از DHT محسوب می‌شود، اما فعالیت آن در مقایسه با این آندروژن طبیعی بسیار ملایم‌تر است. از آنجا که استانوزولول قابلیت تبدیل به استرادیول را ندارد، در طول مصرف آن نیازی به استفاده از مهارکننده‌های آروماتاز وجود ندارد. در نتیجه، این ترکیب باعث احتباس آب در بدن نمی‌شود.

برعکس، استانوزولول دارای اثر ادرارآور است و به همین دلیل به جای ایجاد ظاهری حجیم، موجب ایجاد عضلاتی خشک، باکیفیت و بدون تجمع آب اضافی زیر پوست می‌شود. این ویژگی، وینسترول را به گزینه‌ای مناسب برای دوره‌های کات تبدیل کرده است؛ دوره‌هایی که هدف اصلی در آن‌ها کاهش آب و چربی اضافی بدن و دستیابی به عضلاتی سفت، مشخص و تفکیک‌شده است.

به دلیل همین ویژگی‌ها، استانوزولول در میان ورزشکاران رشته‌های قدرتی و سرعتی مانند دو و میدانی محبوبیت زیادی پیدا کرده است.

استانوزولول برای بدنسازان نیز دارای یک ویژگی مهم و قابل توجه است که باعث افزایش محبوبیت آن شده است. این ویژگی، توانایی قابل توجه آن در کاهش سطح گلوبولین متصل‌شونده به هورمون‌های جنسی (SHBG) است که در نتیجه آن، اثربخشی سایر استروئیدهای مورد استفاده در کنار آن افزایش پیدا می‌کند.

به طور خاص، این ترکیب باعث افزایش سطح تستوسترون آزاد و فعال بیولوژیکی در جریان خون می‌شود. به همین دلیل معمولاً توصیه می‌شود که استانوزولول همراه با تستوسترون مورد استفاده قرار گیرد.

دلیل دیگر این توصیه آن است که وینسترول در مقایسه با بسیاری از استروئیدهای آنابولیک دیگر، احتمال بیشتری برای افزایش شکنندگی تاندون‌ها دارد. این موضوع احتمالاً به دلیل کاهش مایع مفصلی در اثر مصرف وینسترول است که می‌تواند منجر به درد مفاصل و افزایش احتمال آسیب‌دیدگی شود.

همچنین مشاهده شده است که هر دو فرم خوراکی و تزریقی استانوزولول می‌توانند تغییرات نامطلوبی در سطح کلسترول خون ایجاد کنند. به همین دلیل، توصیه می‌شود در طول دوره مصرف، پروفایل لیپیدی و عملکرد خون به صورت منظم تحت بررسی و کنترل قرار گیرد.

به طور خلاصه، استانوزولول معمولاً برای ورزشکارانی توصیه می‌شود که از حجم عضلانی مناسبی برخوردار هستند اما قصد دارند استقامت خود را افزایش داده و همزمان به تفکیک بیشتر، خشکی و سفتی عضلات دست پیدا کنند.