متنولون که با نام پریموبولان نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۹۶۰ معرفی شد. شرکت اسکوئیب تولید نوع تزریقی این دارو را از سال ۱۹۶۲ آغاز کرد. در ابتدا، متنولون برای کمک به جبران کاهش توده عضلانی پس از جراحی، عفونت‌ها، بیماری‌های طولانی‌مدت، درمان‌های شدید با کورتیکواستروئیدها و سوءتغذیه تجویز می‌شد.

این ترکیب در برخی موارد برای درمان پوکی استخوان و سرطان سینه نیز مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین متنولون معمولاً برای افزایش وزن نوزادانی که وزن کمتر از حد طبیعی داشتند، بدون ایجاد عوارض جانبی قابل توجه استفاده می‌شد.

متنولون یک استروئید آنابولیک مشتق‌شده از دی‌هیدروتستوسترون (DHT) است که دارای فعالیت آندروژنی ضعیف و اثر آنابولیک متوسط می‌باشد.

یکی از ویژگی‌های مهم متنولون، توانایی اتصال قوی آن به گیرنده‌های آندروژن است؛ حتی قوی‌تر از تستوسترون. این ویژگی باعث شده است که پریموبولان به عنوان ترکیبی مناسب برای کمک به کاهش چربی بدن شناخته شود.

پریموبولان به استرادیول تبدیل نمی‌شود، بنابراین خطر بروز عوارض جانبی مرتبط با استروژن مانند ژنیکوماستی و احتباس آب در آن وجود ندارد.

متنولون یکی از استروئیدهایی است که به دلیل تحمل‌پذیری بهتر، در میان گزینه‌های محبوب قرار گرفته است. به همین دلیل، برخی زنان، ورزشکاران مسن و ورزشکاران جوان آن را برای بهبود فرم بدنی و کاهش احتمال بروز عوارض جانبی انتخاب می‌کنند.

در مجموع، متنولون با وجود اینکه یکی از استروئیدهای آنابولیک با عوارض کمتر شناخته می‌شود، ترکیبی نسبتاً ملایم است و برای رسیدن به نتایج مطلوب به زمان نیاز دارد. اثرات پریموبولان معمولاً زمانی بهتر مشاهده می‌شود که حداقل برای ۱۰ هفته و همراه با سایر ترکیبات استفاده شود.

پریموبولان گزینه‌ای مناسب برای دوره‌های کات است؛ به‌خصوص زمانی که هدف اصلی افزایش شدید حجم عضلانی نیست و تمرکز بر حفظ عضله و بهبود کیفیت فیزیک بدنی قرار دارد.