اکساندرولون یکی از مشتقات دی‌هیدروتستوسترون (DHT) با ساختاری اصلاح‌شده است که به واسطه آلکیلاسیون در موقعیت C17-آلفا قابلیت مصرف خوراکی و فراهمی زیستی مناسبی پیدا کرده است. این ترکیب همچنین به دلیل جایگزینی یک اتم اکسیژن به جای کربن شماره ۲ در حلقه A با DHT تفاوت دارد؛ تغییری که با ایجاد مقاومت نسبی در برابر متابولیسم توسط آنزیم 3-هیدروکسی استروئید دهیدروژناز در بافت عضلات اسکلتی، قدرت آنابولیک این استروئید را به شکل قابل‌توجهی افزایش می‌دهد.

اکساندرولون تنها استروئید تجاری موجود است که چنین جایگزینی را در ساختار حلقه پایه خود دارد. با وجود آلکیلاسیون C17-آلفا، این دارو تأثیر نسبتاً ملایمی بر کبد دارد. مطالعات نشان داده‌اند که مصرف روزانه ۲۰ میلی‌گرم اکساندرولون به مدت ۱۲ هفته، افزایش آماری قابل‌توجهی در آنزیم‌های کبدی AST و ALT ایجاد نکرده است. علاوه بر این، اکساندرولون در فرآیند آروماتیزاسیون شرکت نمی‌کند و خود نیز دارای خواص استروژنی نیست.

از نظر تأثیر بر سیستم هورمونی، اکساندرولون به‌ویژه در دوزهای متوسط، محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-بیضه (HPTA) را به‌طور کامل سرکوب نمی‌کند. با این وجود، انجام درمان پس از دوره (PCT) با استفاده از داروهای آنتی‌استروژن همچنان به‌شدت توصیه می‌شود.

آنوار احتمالاً یکی از ملایم‌ترین و ایمن‌ترین استروئیدهای خوراکی موجود در بازار محسوب می‌شود و به همین دلیل می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای افرادی باشد که به‌تازگی با استروئیدهای آنابولیک آشنا شده‌اند.