این ترکیب به دلیل داشتن یک اتم اکسیژن به جای کربن-۲ در حلقه A، از نظر ساختاری با DHT تفاوت دارد. این تغییر باعث می‌شود مقاومت نسبی آن در برابر متابولیسم توسط 3-هیدروکسی استروئید دهیدروژناز در بافت عضله اسکلتی افزایش یابد و در نتیجه قدرت آنابولیک استروئید بیشتر شود.

اکساندرولون تنها استروئید تجاری موجود با چنین جایگزینی در ساختار حلقه پایه خود محسوب می‌شود. با وجود آلکیلاسیون C17-آلفا، این ترکیب تأثیر بسیار ملایمی بر کبد دارد. تحقیقات نشان داده‌اند که مصرف اکساندرولون با دوز ۲۰ میلی‌گرم در روز به مدت ۱۲ هفته افزایش آماری قابل توجهی در سطح آنزیم‌های کبدی AST و ALT ایجاد نکرده است.

همچنین اکساندرولون در فرآیند آروماتیزاسیون شرکت نمی‌کند و خاصیت استروژنی ندارد.

از نظر تأثیر بر سیستم هورمونی، اکساندرولون محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-بیضه (HPTA) را به طور کامل خاموش نمی‌کند، به‌خصوص در دوزهای متوسط. با این حال، درمان پس از دوره با استفاده از آنتی‌استروژن‌ها همچنان به شدت توصیه می‌شود.

آناوار به عنوان یکی از ملایم‌ترین و ایمن‌ترین استروئیدهای خوراکی موجود در بازار شناخته می‌شود و به همین دلیل برای افرادی که به تازگی با استروئیدهای آنابولیک آشنا شده‌اند، گزینه‌ای محبوب محسوب می‌شود.