استانوزولول (که به نام وینسترول نیز شناخته می‌شود) یکی از مشتقات ۱۷-آلفا-آلکیلهٔ دی‌هیدروتستوسترون (DHT) است. این ترکیب دارای اثر آندروژنی ضعیف ولی آنابولیک بالایی می‌باشد. استانوزولول نخستین بار در سال ۱۹۶۲ توسط شرکت Sterling-Winthrop Laboratories (استرلینگ-وینتروپ لبوراتوریز) در آمریکا ساخته شد. از آن برای افزایش لنفوسیت‌ها و سلول‌های CD8+ و کاهش CD4+ و CD3+ در زنان یائسهٔ مبتلا به پوکی استخوان استفاده می‌گردید. همچنین در درمان آنژیوادم ارثی (Hereditary Angioedema) مؤثر است و برخی فرایندهای ایمنی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

امروزه استانوزولول به دو شکل قرص و تزریقی تولید می‌شود. این دارو دومین استروئید خوراکی پرمصرف پس از متاندینون (Methandienone) است. قرص استانوزولول نیمهٔ عمر کوتاهی (حدود ۹ ساعت) دارد. نسخهٔ تزریقی آن بر خلاف سایر استروئیدهای تزریقی، محلول روغنی نیست بلکه سوسپانسیونی آبی از ذرات ریز استروئید است. به همین دلیل فارماکوکینتیک آن غیرمعمول بوده و مدت اثر آن احتمالاً حداقل یک هفته به آرامی کاهش می‌یابد. البته آزمایشگاه Pharmacom (فارماکوم) نسخهٔ روغنی استانوزولول را نیز تولید کرده که با سایر روغن‌ها مخلوط می‌شود. هر سه شکل استانوزولول از فراهمی زیستی خوبی برخوردارند.