مسترون

دروستانولون اولین بار در سال ۱۹۵۹ توصیف شد. این ترکیب توسط شرکت سینتکس توسعه یافت و بیش از یک دهه بعد، در سال ۱۹۷۰، با نام تجاری مسترون وارد بازار شد.

دروستانولون یک استروئید آنابولیک تزریقی است که از مشتقات دی‌هیدروتستوسترون (DHT) محسوب می‌شود. در متون پزشکی از آن به عنوان یک آنابولیک قدرتمند با خواص ضد استروژنی یاد شده است. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دروستانولون را برای درمان سرطان سینه غیرقابل جراحی در زنان یائسه تأیید کرده است؛ همچنین این کاربرد درمانی در بسیاری از نقاط دیگر جهان نیز مورد استفاده قرار گرفته است.

از نظر بیولوژیکی، مسترون عملکردی مشابه DHT دارد، زیرا از این هورمون مشتق شده است. بدون شک، بیشترین تأثیر مسترون در دوره‌های کات و خشک کردن بدن مشاهده می‌شود. با این حال، برای اینکه اثرات آن به شکل قابل توجهی نمایان شود، فرد باید درصد چربی بسیار پایینی داشته باشد.

دروستانولون باعث احتباس آب نمی‌شود و دارای اثر ادرارآور متوسطی مشابه استانوزولول است. این ویژگی باعث بهبود تراکم، فرم و تفکیک عضلات می‌شود. دروستانولون امکان دستیابی به شرایط عضلانی ایده‌آل را فراهم می‌کند که این موضوع عمدتاً به دلیل اثر لیپولیتیک یا چربی‌سوزی این ترکیب است.

بر اساس تجربه عملی، یک دوره مصرف دروستانولون می‌تواند باعث کاهش حدود ۵ تا ۷ درصدی چربی بدن شود. به همین دلیل، دروستانولون برای ورزشکاران و بدنسازانی که قصد دارند در محدوده وزنی مشخص خود باقی بمانند و همزمان کیفیت عضلات خود را افزایش دهند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به عنوان یک عامل حجم‌دهنده، اثرات مسترون نسبتاً ضعیف خواهد بود. در صورتی که دوز کلی مصرفی به اندازه کافی بالا باشد، این هورمون می‌تواند افزایش حجم مشابه پریموبولان ایجاد کند؛ با این حال، میزان افزایش حجم معمولاً متوسط خواهد بود و بسیاری از استروئیدهای آنابولیک دیگر برای دوره‌های حجم مناسب‌تر هستند.

مسترون آروماتیزه نمی‌شود و خاصیت استروژنی ندارد. در واقع، این ترکیب در بدن ویژگی‌های ضد استروژنی از خود نشان می‌دهد و به جای سایر سوبستراها به آنزیم آروماتاز متصل می‌شود. به همین دلیل، یکی از دلایل اثربخشی آن در درمان سرطان سینه، همین ویژگی ضد استروژنی عنوان شده است.

به طور کلی، دروستانولون عملکردی مشابه استانوزولول دارد، اما عوارض جانبی معمول وینسترول را ایجاد نمی‌کند. این ترکیب باعث افزایش شکنندگی تاندون‌ها نمی‌شود، مایع مفصلی را کاهش نمی‌دهد و برخلاف استانوزولول تأثیر منفی مشابهی بر سطح کلسترول خون ندارد.

اگر قرار باشد برای یک دوره کات بین دروستانولون و استانوزولول انتخاب شود، دروستانولون معمولاً گزینه‌ای منطقی‌تر و ایمن‌تر محسوب می‌شود.