دروستانولون نخستین بار در سال ۱۹۵۹ معرفی و توصیف شد. این ترکیب توسط شرکت سینتکس توسعه یافت و بیش از یک دهه بعد، در سال ۱۹۷۰، با نام تجاری مسترون وارد بازار شد.

دروستانولون یک استروئید آنابولیک تزریقی از مشتقات دی‌هیدروتستوسترون (DHT) است. در منابع پزشکی از این ترکیب به عنوان یک آنابولیک قدرتمند با خواص ضد استروژنی یاد می‌شود. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دروستانولون را برای درمان سرطان سینه غیرقابل جراحی در زنان یائسه تأیید کرده است و این کاربرد درمانی در بسیاری از کشورهای دیگر جهان نیز مورد استفاده قرار گرفته است.

از نظر بیولوژیکی، مسترون عملکردی مشابه DHT دارد، زیرا مستقیماً از این هورمون مشتق شده است. بدون شک، بیشترین کارایی مسترون در دوره‌های کات و خشک کردن بدن مشاهده می‌شود. البته برای اینکه این اثرات به‌صورت محسوس و قابل توجه ظاهر شوند، فرد باید درصد چربی بدن پایینی داشته باشد.

دروستانولون باعث احتباس آب در بدن نمی‌شود و دارای اثر ادرارآور متوسطی مشابه استانوزولول است. این ویژگی به بهبود تراکم، تفکیک و نمای عضلات کمک می‌کند و امکان دستیابی به شرایط عضلانی ایده‌آل را فراهم می‌سازد. بخش عمده‌ای از این اثرات به دلیل خاصیت لیپولیتیک یا چربی‌سوزی این ترکیب است. تجربه عملی نشان داده است که یک دوره مصرف دروستانولون می‌تواند به کاهش حدود ۵ تا ۷ درصدی چربی بدن کمک کند.

به همین دلیل، دروستانولون به ورزشکاران و بدنسازانی که قصد دارند در محدوده وزنی مشخص خود باقی بمانند و در عین حال کیفیت و تفکیک عضلات خود را افزایش دهند، توصیه می‌شود.

با این حال، مسترون به عنوان یک داروی حجم‌ساز عملکرد نسبتاً ضعیفی دارد. اگر دوز مصرفی به اندازه کافی بالا باشد، این هورمون می‌تواند افزایش حجمی مشابه پریموبولان ایجاد کند، هرچند پریموبولان نیز در دسته استروئیدهای بسیار قوی برای حجم‌گیری قرار نمی‌گیرد. در نتیجه، افزایش حجم حاصل از مسترون معمولاً محدود و متوسط خواهد بود و بسیاری از استروئیدهای آنابولیک دیگر برای دوره‌های حجم گزینه‌های مناسب‌تری محسوب می‌شوند.

مسترون آروماتیزه نمی‌شود و به استروژن تبدیل نمی‌گردد. در واقع، این دارو در بدن خواص ضد استروژنی از خود نشان می‌دهد و با اتصال به آنزیم آروماتاز، مانع فعالیت سایر سوبستراها می‌شود. همین ویژگی یکی از دلایل استفاده از آن در درمان سرطان سینه بوده است.

به طور کلی، دروستانولون از نظر عملکرد شباهت زیادی به استانوزولول دارد، اما بسیاری از عوارض جانبی شناخته‌شده وینسترول را ایجاد نمی‌کند. این دارو باعث افزایش شکنندگی تاندون‌ها نمی‌شود، مایع مفصلی را خشک نمی‌کند و برخلاف استانوزولول تأثیر نامطلوبی بر سطح کلسترول خون ندارد.

به همین دلیل، اگر قرار باشد برای یک دوره کات بین دروستانولون و استانوزولول یکی انتخاب شود، دروستانولون معمولاً گزینه‌ای منطقی‌تر و ایمن‌تر به شمار می‌رود.