متنولون که با نام پریموبولان نیز شناخته می‌شود، نخستین بار در سال ۱۹۶۰ معرفی شد و شرکت اسکوئیب تولید فرم تزریقی آن را از سال ۱۹۶۲ آغاز کرد. این دارو در ابتدا برای جلوگیری از تحلیل عضلانی پس از جراحی، عفونت‌ها، بیماری‌های طولانی‌مدت، درمان‌های تهاجمی با کورتیکواستروئیدها و همچنین سوءتغذیه تجویز می‌شد. علاوه بر این، در برخی موارد برای درمان پوکی استخوان و سرطان سینه نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت.

متنولون همچنین برای کمک به افزایش وزن نوزادانی که وزن کمتر از حد طبیعی داشتند و بدون ایجاد عوارض جانبی قابل توجه به کار گرفته می‌شد. این ترکیب یک استروئید آنابولیک مشتق‌شده از دی‌هیدروتستوسترون (DHT) است که دارای فعالیت آندروژنی پایین و اثرات آنابولیک متوسط می‌باشد.

یکی از ویژگی‌های مهم متنولون، توانایی اتصال قوی آن به گیرنده‌های آندروژن است؛ به‌طوری‌که این اتصال حتی از تستوسترون نیز قوی‌تر گزارش شده است. همین ویژگی باعث شده پریموبولان به عنوان گزینه‌ای مناسب در دوره‌های چربی‌سوزی شناخته شود.

پریموبولان به استرادیول تبدیل نمی‌شود و به همین دلیل مصرف آن با خطر بروز عوارض جانبی استروژنی مانند ژنیکوماستی و احتباس آب همراه نیست.

متنولون به عنوان یکی از ایمن‌ترین استروئیدهای موجود در بازار شناخته می‌شود و به همین دلیل، بسیاری از زنان، ورزشکاران مسن و افراد جوان آن را گزینه‌ای مناسب برای بهبود شرایط فیزیکی بدن و کاهش احتمال بروز عوارض جانبی می‌دانند.

در مجموع، با وجود اینکه متنولون یکی از ایمن‌ترین استروئیدهای آنابولیک موجود محسوب می‌شود، ترکیبی نسبتاً ملایم است و برای دستیابی به بهترین نتایج به زمان بیشتری نیاز دارد. اثرات مطلوب پریموبولان معمولاً زمانی نمایان می‌شود که این ترکیب حداقل به مدت ۱۰ هفته و در کنار سایر استروئیدها مورد استفاده قرار گیرد. همچنین پریموبولان انتخابی مناسب برای دوره‌های کات و شرایطی است که هدف اصلی افزایش حجم عضلانی نیست.